Byłem dziś na imprezie wydziałowej na rozpoczęcie roku, klub and stuff,             pełna pompa.. I patrząc na tych młodych przegranych, którzy rozpoczęli studia, na te lachony co kręcą dupą na prawo i lewo, na moje archaiczne ruchy na parkiecie i na szklankę Jasia Wędrowniczka przypomniały mi się święte słowa Danny’ego Gloover’a

” I’m too old for that shit”

Fuck! Ciężko jest, bracia i siostry

Czyli jak zepsuć świetną płytę umieszczając się na niej. Jako,że sprawca psucia powietrza jest tylko jeden, dzisiejszy odcinek nazywa się “Dlaczego The Cure ssie”

Ryc.Uno  Ano właśnie dlatego. Tak drodzy państwo, to niby ma być cover Purple Haze. F.. you, The Cure!

Ten potworek pochodzi z płyty “Stone Free: A tribute to Jimi Hendrix”. Płyta pół-świetna, gwiazdy takie jak Clapton, Buddy Guy, Jeff Beck tudzież Seal,Spin Doctors, Pat Metheny (!) i Nigel Kennedy (!!) nagrywają swoje interpretacje utworów Jimiego. Więc czemu pół-świetna? Bo bandy mniej znane/mniej powiązane z muzyką blues(-rockową) starają się pokazać grając ich wydumane idee “Jak powinna wyglądać muzyka Hendrixa”. Szkoda tylko, że nagrywają utwory zupełnie nie mające nic wspólnego z oryginałem.

A Hendrixa poprawiać się NIE DA. Koniec, kropka.

Więc pół płyty jest do bani. Pół jest mega.

Taki disclaimer: nie odmawiam tu nikomu prawa do swobodnej interpretacji ani wypowiedzi, jak ktoś chce może wziąć utwór innej osoby i go spieprzyć ,bo uważa że tak lepiej brzmi, lub używać oryginalnych vinyli z 68′ za podstawki do piwa, ma do tego prawo, a ja mam prawo takich ludzi nienawidzić ;p

I disclaimera część 2:  Jaco Pastorius pokazuje jak grać Hendrixa. Mimo szerokiej orientacji całości na jego wypasiony bas. Pastorius. To nazwisko brzmi jak bass slapping samo w sobie. Nic dziwnego że jest w tym taki dobry. Pastorius! Pastorius! Pa-Pa PaPaPa Pa-Pa PaPaPastorius

Informacja zaległa (jako ze blog nie miał update’ów),dla tych którzy jeszcze nie wiedzą.

13 sierpnia 2009  w Nowym Jorku zmarł Les Paul. Miał 94 lata. I do końca życia grał na gitarze przed publicznością.

Gdyby nie on, to na tym blogu nie byłoby w ogóle o czym pisać. Muddy Waters i Bob Dylan nigdy nie przestawiliby się na elektryki, Hendrix nie miałby czego podpalać na scenie, a gitara dalej byłaby tylko urządzeniem do brzdękania w tle.

Bye bye, Les!

Fuck Yeah! I’m back from the dead!

Z ostatniej chwili, w ramach grzebania w piekielnych czeluściach jołtjuba

Aaaaaaaaaaaaa! My brain bleeds from the inside!

I jeszcze więcej zua. Szczerze mówiąc te covery są tak kiepskie że mam myśli samobójcze, bo ciężko mi będzie żyć wiedząc, że istnieje takie gówno.

Miałem ambitny plan napisać o kanadyjskiej grupie Great Lake Swimmers, ale tak naprawdę nie potrafię nawet jasno zdefiniować jaki rodzaj muzyki oni grają. Usypiający głos wokalisty akompaniowany spokojnym brzdękaniem pewnie ma jakąś nazwę. Ja nie wiem.

GLS dla mnie są zespołem jednego przeboju, bo choć ładnie się ich do kotleta słucha, to większość ich twórczości leci na jedno kopyto. Brzmię dość krytycznie ,ale wierzcie mi, i tak biją na głowę 90% z tego co można usłyszeć w radiu i telewizji. Taki miły band do posłuchania w ramach świątecznego chilloutu.

Ryc.1 “Your Rocky Spine”, czyli wszystko co potrzeba wiedzieć o GLS. Ładny teledysk gratis.

Się zaroiło ostatnio w kinach od ekranizacji różnorakich komiksów. Dzieła te (podobnie jak ekranizacje gier) słyną głównie z tego, że są kwaśne i nie dorastają do pięt oryginałom. Ale pod koniec 2008 zaskoczono mnie dwoma świetnymi filmami: “Punisher:War Zone” i “Watchmen”. Jak na ironię każdy z jednego z dwóch największych wydawnictw zajmujących się komiksieniem. Także oba z ratingiem co najmniej R, co ma duże znaczenie,jako że przycinanie filmów do warunków pg-13 żeby poszerzyć widownie o dzieciarnie znacząco pogarsza sprawę już na starcie w 99% produkcji tego typu. I jeszcze więcej różnic, oba traktujące o anty-bohaterach. Czy to właśnie jest recepta na sukces?

Ryc 1. Watchmeni, trajler w wersji nieobecnej na polskim rynku. Świetnie dobrana muzyka (Muse – Take A Bow) do zwiastuna najwierniejszej ekranizacji (jakies 90% fabuły i dialogów nie uświadczyło zmian) jaką zdarzyło mi się oglądać

Ryc 2. Frank Castle aka Charles Fort aka Johnny Tower aka The Punisher. Najlepszy bohater komiksu ever. Trailer taki trochę mniej oficjalny,na którym zamiast czczego gadania przez 5 minut Frank does his best – punishing. A narracje i tak song w tle ma właściwą

Stay tuned, wkrótce więcej słodkości!

Było nie było mnie długo nie. Mam wykręt, sesja. I światełko w tunelu, po 3 latach trzeciego roku robię podstępy. I w życiu prywatnym też podstępnie. Zabluźniłbym sobie, że ciężko nie jest, ale wtedy (z reguły) życie się odwija z liścia co by takich głupot nie gadać. Więc tego nie powiem. Ale doktor coś przepisał i to działa.

Ryc 1. Młode Ladaca powiedzą co przepisał dóchtór. Proszę zwrócić uwagę na Emo grzywę klawiszowca. Oni istnieli już w ‘66 !

A teraz dalsze zaległości, tym razem muzyczne.

Początkujac od tego co tygryski lubią najbardziej, czyli blues’a.  Dopadłem ostatnio takową płytę co się nazywa “Songlines” i okazuje się być albumem świetnego gitarzysty imieniem Derek oraz jego bendu (jak nazwa wskazuje). Powiem tylko, że Derek zasuwa jakby był czarny, wokalista jest czarny, a cała reszta jest jeszcze lepsza. Z tym bluesem to trochę zbajerowałem, głównym zajęciem TDTB jest miksowanie czego się da. Ale bluz tam zawsze gdzieś się czai.

Ponieważ 5:56 muzyki jest lepsze niż tysiąc słów, będzie nagranie (od Sony BadMofoGroup, mam nadzieję ze nie wyleci z jołtjuba)

Ryc 2. Derek Ciężarówek i jego bend śpiewają o Kruczej Jance.

Sprawy muzyczne jeszcze bardziej zaległe. Taki gatunek muzyki jest, co dla mnie zawsze był rockiem z południa. Jak się teraz okazuje, wcale nim nie jest, tylko się zwie Stoner Rock albo Desert Rock. Mocne to, proste w konstrukcji i generalnie przyjemne jak ktoś nie jest akurat zbyt wymagający w danym momencie. Przynajmniej trzy dobre kapele to robią.

Ryc 3. Bando numero uno: Wolfmother, najlepsza rzecz robiona w Australii od czasu AC/DC i Vauxhalla Monaro.

Ryc 4. bandy zwei: Eagles of Death Metal i Queens of the Stone Age. Oba zespoły pochodzą z Palm Desert i oba mają tego samego gitarzysta. Oba dostały tylko jedno miejsce w tym blogu i rzut monetą wypadł na EoDM.

Ryc 5. Zespół numer trzy: Cytujac za wiki (chciało mi się..) “The lyrics on Fu Manchu’s releases tend to stick to the topics of pinball, muscle cars, UFOs, Bigfoot, drugs, poker, women and skateboarding.” I jak tu ich nie kochać?

Mega zaległa sprawa (bonus hidden mega track)

Sabaton to taka power metalowa kapela, śpiewająca cały czas o wielkich bitwach,wojnie i innych zabawkach dla dużych chłopców. Niewiele lepsze to od Manowara (zwanego tu i tam Samowarem), ale jakos tak od albumu Attero Dominatus nie mogę się odczepić. Najbardziej rzewna z rzewnych piosenek świata, a z drugiej strony ich największy przebój to “Nuclear Attack”.. i nie będzie go tu. Jako maniak serii Silent Hunter wrzuce coś zgoła innego.

Ryc Z. That’s all folks!